Welkom verkiezingsmeeting 31 mei 2010.

Welkom aan alle kandidaten, aan de N-VA militanten, leden en sympathisanten.

Op 40 dagen tijd, hebben we lijsten gemaakt,  de campagne uitgestippeld, voeren we campagne en moeten we zorgen voor verkiezingsoverwinning. De lijstvorming is altijd het moeilijkst, maar ik denk dat we in de opzet geslaagd zijn. In het Waasland hebben we heel goede kandidaten aangetrokken.

De N-VA doet het goed. Gevolg: alle partijen zowel boven de taalgrens als onder de taalgrens zijn tegen ons.

Ik doe een greep uit de krantentitels van de laatste weken:

Alle partijen zetten zich af tegen de N-VA.

Onze voorzitter lijdt aan een gevaarlijke blindheid.

Guy Van Hengel wilt niet met ons aan de onderhandelingstafel zitten en Marianne Thijssen vraagt zich af of wij nu voor confederalisme zijn of separatistisch?

Heel de kiescampagne draait om de N-VA.

Hoe bang zijn de Franstaligen?

Olivier Maingain respecteert de Vlaamse strijd, maar vindt dat wij toch veel te ver gaan.

Mevr. Milquet stelt op haar congres dat de Franstaligen in het verleden te veel toegevingen hebben gedaan vanuit aangeprate schuldgevoelens, ondermeer  in verband met de taalgrens en met de financieringswet".

Ondertussen geven de Franstaligen te kennen wel te willen onderhandelen over een staatshervorming, maar waarover en voor welke prijs? Het water is nog heel erg diep.

De Vlaamse partijen zijn gewonnen voor een confederalisme, maar hoe vullen zij dit in? Iedereen in dit land is ervan overtuigd dat het zo niet verder kan.

Gezaghebbende kranten maken deze dagen het rapport van de parlementsleden en van het federaal regeringswerk.

De N-VA parlementsleden scoren goed. Ben Weyts, nieuwkomer en pas een jaar in het parlement haalt de hoogste score 80% en Sarah Smeyers, kamerlid voor Oost-Vlaanderen haalt 70%.

Het regeringswerk wordt afgekraakt:

asiel en migratie: het migratiebeleid ging van kwaad naar erger. Duizenden trauma’s en valse hoop. Het non-beleid van de voorbije jaren overschreed de grenzen van het fatsoen en dreef de asielzoekers tot wanhoop.

Energie: de nalatenschap van de regering is niet fraai. Inzake energie-efficiëntie staan we nergens, opvolger begint met nucleaire kater.

Pensioenen: geen hervormingen, wel meer uitgaven. Gebrek aan daadkracht en creativiteit. Er zijn minstens 12  ingrepen nodig om het pensioenbeleid te hervormen. We kregen enkel een groenboek en het witboek moet nog komen.

Staathervorming: niets; BHV is niet gesplitst, overheveling van bevoegdheden: nada, noppes…

We kunnen zo doorgaan.

Nu moeten wij de kiezers ervan overtuigen dat het met de N-VA anders kan.

Daarvoor beroep doen op goede Wase kandidaten:

5 de plaats Ingeborg De Meulemeester. vorig jaar nog op de 7 de plaats voor het Vlaams Parlement en goed voor  3996 voorkeurstemmen.

Op de 9^de plaats: Leen De Backer, nieuwkomer van Lokeren.

Irène Gorrebeeck, schepen in Kruibeke, staat op de 17^de plaats.

Bij de opvolgers staat Peter Buysrogge, fractiesecretaris in het Vlaams Parlement, op de 1^ste plaats.

Maria Dhollander: 9^de plaats, schepen van Stekene Sint-Gillis, is een van de oude getrouwe en nog steeds op de barricaden.

Lieven Dehandschutter, Vlaams parlementslid, is lijstduwer.

Op de senaatslijst verdedigt Louis Ide zijn 3 de plaats en op de 10^de plaats sta ikzelf.

Siegfried Bracke, lijsttrekker, nieuwkomer, VRT-journalist. De belangrijkste vraag die mensen en onze leden zich stellen is: waarom maak je de overstap van een zekere baan bij de VRT naar een onzekere baan in de politiek?

Gisteren was er op onze arrondissementele verkiezingsmeeting veel volk. Veel oude getrouwen, veel nieuwe leden, sympathisanten en ook enkele nieuwsgierigen die wel eens wilden weten wat de N-VA en Siegfried Bracke te vertellen hadden.

Er was zelfs een televisieploeg van RTL-TVI en een reporter van Le Vif / Express. Voor wie het niet weet, dat is de Waalse tegenhanger van Knack. Buitenlandse interesse dus.

Na mijn welkomstwoordje kregen de kandidaten de kans om zich voor te stellen. Iedere kandidaat deed dit op zijn eigen manier, waardoor het toch aantrekkelijk was voor de toehoorders. Na Lieven Dehandschutter en Louis Ide kwam Siegfried Bracke aan het woord. Belangrijk voor de vele leden was de reden waarom een journalist zijn zekere job inruilt voor een onzekere toekomst in de politiek en dan nog een journalist uit het rode bastion naar de N-VA, een bij uitstek nationalistische partij. Wel omdat ook hij vindt dat de 'anderen' het niet goed gedaan hebben. Dat België volledig blokkeert, dat er samen niets meer kan beslist worden en dat de N-VA een rechtlijnige partij is en geloofwaardig.

Met dat laatste ga ik volledig akkoord. Wij hebben onze verkiezingsbeloftes van 2007 nooit verloochend, nooit opgegeven en hebben de stekker eruit getrokken op het moment dat het echt niet verder kon. Nadien werd niet meer geregeerd. In kwaliteitskranten wordt het rapport gemaakt van 3 jaar bestuur. Niets is verwezenlijkt. Op alle vlakken scoort de ontslagnemende regering ondermaats. En vooral de volgende jaren zal men betalen voor deze jaren van non-beleid. Miljoenen euro's moeten gevonden worden om de federale begroting te doen kloppen. En dat geld komt ... van de werkende mensen. Onvoorstelbaar dat men aan de andere kant van de taalgrens steeds gedacht heeft dat de goudmijn Vlaanderen het geld zou en zal blijven ophoesten.

De reportage was vandaag te zien tijdens het journaal van 19.00. Ik heb het juist in uitgesteld relais gezien want ik moest naar de vernissage van de Ex-Libris-tentoonstelling van JackVan Peer en Anita Thys in Sint-Gillis. De reportage was vrij goed, met de gebruikelijke bewoordingen over de N-VA, maar kom. Op de vernissage was ook Nelly Maes. Er werd natuurlijk over politiek en de verkiezingen gepraat. Nelly stelde me zelfs voor een N-VA verkiezingsbord op haar hof te plaatsen. We komen dus van ver.

Vandaag ben ik ook naar de markt in Beveren geweest. Het is leuk campagne voeren. Sommige mensen komen zelf een foldertje vragen. Ook dat is ooit anders geweest. Er zijn nog 12 dagen te gaan.

Morgen naar Kruibeke en tussendoor kindjes opvangen die liever bij Moeke zijn dan in de opvang. Dat is hartverwarmend en voor onze kinderen daar doen we het toch voor.

De eerste marktdag is achter de rug. We reden naar Aalst om campagne te voeren op de markt. Aalst is Guido zijn homeland en bij de verkiezingen wil hij echt graag even de thuislucht opsnuiven. De sfeer was goed. Toch ook enkele kritische marktgangers proberen overtuigen, wat niet altijd gemakkelijk is. We waren met een hele ploegen Siegfried Bracke en dat is fijn. Veel voorbijgangers komen echt wel naar hem toe om met hem even te praten. 

Daarna ben ik naar het schoolfeest van Brego gegaan, in Sint-Pauwels. Mooi wat die kleuterjuffen kunnen bereiken met hun kindjes. Zij brachten het verhaal van Pipi Langkous. Altijd goed voor kinderen. Brego was een matroos op het schip van de papa van Pipi. Gelukkig liet hij zich niet te veel imponeren door al die grote mensen die die daar zaten.

Daarna naar het schoolfeest in Gavertje 4 gaan barbecuen. Het kinderoptreden was deze keer niet voor ons. Wij, de grootouders, hadden het al gezien voor het grootoudersfeest. Vandaag mochten mama's en papa's komen kijken. Twee keer werd het opgevoerd. Prachtig. Onze grote kleinkinderen hebben intens genoten. De barbecue was lekker, maar de muziek stond veel te luid en Moeke Mien is dan maar naar huis gefietst. Het werk voor de campagne lag immers nog te wachten en een paar kandidaten kwamen nog langs om materiaal op te halen. 't Was dus weer een drukke dag, die omgevlogen is.

Morgen eerst gaan brunchen in Kallo voor de AVK van Melsele, dan naar 'De Dag van het Park' in Sint-Niklaas en als ik niet te moe ben, naar Dendermonde een bezoekje brengen bij mijn broer. 't Is immers lang geleden dat ik daar was. De  dagen vliegen om en zijn veel te kort.

Nog 14 dagen en dan tijd om feest te vieren, hopen we.

Vandaag weer heel de dag voor de verkiezingen gewerkt. Nu de borden de tuin uit zijn, volgt het schrijfwerk. De brieven zijn gearriveerd en moeten nu onder omslag. Elke kandidaat krijgt er zo'n 500 om naar bekenden en sympathisanten te versturen. Daarin kan hij of zij zijn persoonlijke kaart meesturen om zich aan de kiezer voor te stellen, in de hoop op een voorkeurstem extra. Een tijdrovend werkje en 't heeft zo iets van gevangeniswerk, verstand op nul en vouwen...  maar 't moet gedaan worden.

Vandaag in de nieuwsberichten was een 'geheime' peiling het onderwerp van de dag. N-VA zou 26% halen en de grootste partij worden. CD&V zakt onder 20% en de resterende partijen blijven ver achterop hinken.  Hallucinant deze peiling en ongeloofwaardig. Dat we de wind in de zeilen hebben, voelen we al heel de campagne. Gisteren kwam nog iemand zelf een bord vragen voor in de tuin. Dat hebben we nog nooit meegemaakt. Meestal moet je vragen, soms was het smeken, om een bord te mogen zetten. Nu komen dagelijks vele e-postberichten binnen met de vraag naar affiches en borden. 

En zeggen dat het Vlaams-nationalisme dood verklaard werd in 2001, bij de splitsing van de VU. Het Vlaams-nationalisme was achterom kijken, geen voeling hebben met de toekomst. Mensen die meer in het verleden leefden dan in het heden, kozen voor N-VA. De toekomstgroep, later SPIRIT, dié hadden de toekomst in handen, die hadden begrepen wat Vlaanderen werkelijk wou. Vandaag schiet van de hele toekomstgroep niets meer over. De parlementsleden van toen zijn verspreid over VLD, SPa en Groen!. Ze hebben het moeilijk om hun plaats te krijgen en hun ideeën te verkopen en zich staande te houden. Met een beetje leedvermaak bekijk ik hun politieke uitspaken van toen en van vandaag. Dankzij mensen als Geert Bourgeois, Frieda Brepoels en Bart De Wever, mensen die in het Vlaams-nationalisme geloofden, heeft de Vlaming opnieuw een stem op het politiek toneel. Een ja, 26% hoeft voor mij niet, maar de zekerheid dat vele Vlamingen denken zoals wij, doet deugd.

De campagne verloopt ondertussen vlot. De borden zijn gezet, het persoonlijk materiaal is bij de kandidaten. Brieven worden geschreven, volgende week lopen we op de markten om onze boodschap uit te dragen. Klinkt zoals in de bijbel, maar 't heeft er wel iets van. De apostelen moeten zich ook zo gevoeld hbben, eerst weggelachen en naargelang hun aantal steeg, zich zekerder voelen.

Morgen opnieuw een dag van hard werken en organiseren. De  13de worden de stemmen geteld. Daar gaat het om. Daarna zien we wel weer.

Vandaag heel de dag aan de computer gewerkt. Teksten geschreven en gelezen voor de persoonlijke kaarten en strooifolders van de kandidaten. Ondertussen getelefoneerd met de provinciale coördinator, die iedereen achter de veren zit.  Om 16 uur kwam ons Nele me schminken voor de fotosessie. Want campagne voeren betekent foto's laten nemen. Eigenlijk is het een helse rit tegen de tijd. Vandaag foto's laten nemen en teksten schrijven. Morgen alles nalezen en eventueel verbeteren. Zondag foto's kiezen, want alles moet maandagmorgen bij de drukker zijn. Die kan dan de lay-out doen en donderdag drukken. Volgende vrijdag ligt alles klaar. Vanaf zaterdag verschijnen de eerste N-VA-borden in het straatbeeld. Voor sommige mensen een verschrikkelijk zicht, voor de bezeten en aanstormende polticius een must om zich kenbaar te maken aan de kiezer. Hoe weten de mensen anders dat je politek aktief bent?

Vandaag las ik in 'De Standaard' dat het vertrouwen in de politiek en de politici weer gedaald is, hoewel in Vlaanderen het percentage nog iets hoger ligt dan in Wallonië. Komt door de goede werking van de Vlaamse regering was het commentaar. Eigenlijk is dit resultaat niet zo verwonderlijk na het schouwspel van de laatste 3 jaren. Eerst was er de moeizame regeringsvorming, daarna een regering die niets kon, die niet overeenkwam en die uiteindelijk niets gedaan heeft. En ik hoorde Marianne Thyssen dan nog zeggen in Terzake dat het de schuld was van de N-VA, omdat die aan de kant zijn gaan staan.  Hadden wij dan ook plat op de buik moeten gaan en al onze verkiezingsbeloften inslikken? Hadden wij aan alle eisen van de Franstaligen moeten toegeven? Steeds opnieuw staan zij met hun eisen klaar, want 'on n'est demandeur de rien'. Als jullie, Vlamingen, dus wat willen, zal je er ook voor betalen. Dat is hun houding. En zo betalen wij steeds opnieuw voor wat we ooit gekregen hebben, maar niet hebben!!!!

Maar vooruit en voortgedaan. Nu Durven Veranderen. Stem op lijst 11 vvor nummer 10 en hou België voor gezien.

Gisteren, maandag moesten Sander en Dries weer eens naar de kliniek, voor de opvolging van hun reflux. Buisje in de maag en nakijken of hun maagklep nu goed sluit. Dan heel de dag en morgen ook nog phmetrie. Indien deze waarden in orde zijn, is het refluxprobleem waarschijnlijk opgelost. Eigenlijk is dit een lijdensweg die al 5 -6 jaar duurt. Hopelijk is dit het allerlaatste onderzoek. Ik voel mee met de kindjes, met de mama en de papa. Dit is iets anders dan lijsten maken en campagne plannen.

Ook vandaag voor Roosje gezorgd, die 's nachts overgegeven had en dus niet naar school kon. leuk wel, voor haar zorgen. Gelukkig voelde ze zich al veel beter en heeft ze heel de voormiddag gespeeld.

In de namiddag ben ik met de trein naar Brussel gespoord. Administratie voor het neerleggen van de senaatslijst in orde gebracht. Oef, dat is ook al weer achter de rug.

's Avonds was er nog dorpsraad in Belsele. Er stond niet veel op de agenda, maar ik ben er erg bij betrokken en dus. Tussen de secretaris en Hans Troch kwam het tot een hoog oplopende ruzie over vermeende of echte laster. Hans Troch voelde zich aangevallen. Het was geen verkwikkend vertoon, zeker voor de mensen die er niets vanaf wisten. 't Is toch soms moeilijk om al die verschillende karakters en ego's op een lijn te krijgen. En eigenlijk zou het moeten gaan over het dorp, het beleid, en hoe het samen-leven beter en harmonischer maken. Sommige mensen zitten daar met een verborgen agenda. En dan botst het, ook over onnozelheden, echte dorpspolitiek. Over wie wat gezegd heeft tegen wie.

Daarna ben ik nog het Eyschrift gaan nalezen. Rustig in de zetel bij Dirk, een glaasje wijn, een rode pen en oeps de tijd vloog voorbij. Vandaar dat ik nu pas aan de computer zit. Morgen de rest gaan lezen en weeral een volle dag met afspraken maken en nakomen. Koken voor mijn schoonbroer en voor ons Nele met haar gezin. 's Avonds POC in Oosterzele en  campagne- planning voor ons arrondissement.

En nu, hop naar bed.  

vandaag de verjaardag van Nele en Brego gevierd.

Eerst thuis taart gebakken. Voor Brego moest het 'Batmantaart' worden. met wat hulp van de computer een batmannetje uitgeprint en in gesmolten chocolade uitgesneden. Dan bovenop een biscuittaart gelegd. Je zou nog veel meer doen om dan het gelukkige kindergezichtje te zien. daarna bij dochterlief spaghetti gaan eten. zalig. en met heel de familie. in deze politiek troebele tijden kwamen de gesprekken snel over de politieke tioestand van het land. jonge mensen zouden hun buik vol hebben van de politieke en niet willen gaan stemmen. Ik vind dat ze juist van dit democratisch recht gebruik moeten maken om te zeggen welke partijen hun voorkeur weg dragen. Wie moet de volgende jaren het beleid uitstippelen. BHV is een echte ver van mijn bed show, voor veel mensen. Nochtans toont dit juist aan dat er in in dit land niet meer kan geregeerd worden. Een beleid uitstippelen voor beide kanten van de taalgrens is onmogelijk geworden. Alleen moet men dan durven de consequenties trekken. In Vlaanderen heeft men schrik van de 'chaos' die zou volgen. In Wallonië wil men de vleespotten van Egypte niet kwijt. Het wordt er niet eenvoudiger op.

Morgen moederdag. ik heb vandaag al heel wat aan mijn eigen moeder gedacht. zze is reeds 10 jaar overleden, maar ik vind het gemis nog steeds erg. Ik zou zo graag nog met haar praten en overleggen en aftoetsen of het wel juist is wat ik doe en denk. ...

Toch maar veel praten met mijn eigen kinderen, denk ik dan. Nu ik er nog ben. En morgen genieten, met mijn eigen moeder, die wel van ergens in een hoekje meekijkt hoe haar dochter het doet. Hopelijk vindt ze het goed.

De verkiezingskoorts stijgt met de minuut. Ik heb heel de dag getelefoneerd, afgespraken gemaakt, overlegd met de arrondissementele campagnecoördinator. Gelukkig woont die hier in huis. Tussen de soep en de patatten kan je dan heel wat bespreken. nu de lijsten definitief vastliggen kan het praktische werk beginnen. Ik begin stilaan te beseffen welke helse weken voor me liggen.

Vandaag ook gehoord op de radio en tv-nieuwsuitzendingen dat RikTorfs op de senaatslijst staat voor CD&V en Eva Brems op de Leuvense Kamerlijst voor Groen! Heel wat kritiek gehoord ook op Geert Bourgeois en Ingrid Lieten die als minister op de kamerlijst staan voor respectievelijk N-VA en Sp-a. 't Is natuurlijk niet helemaal koosjer, maar waarom moet men heiliger zijn dan de paus? Je sterkste troeven uitspelen om de mensen te overtuigen is toch normaal? en nergens staan dat dit niet mag. Als je dan op voorhand zegt wat je van plan bent, dan moet de kiezer maar beslissen. Hij steunt je of straft je houding af.  En eigenlijk vind ik dat politiek nog altijd om ideeën gaat. Wat je na de verkiezingen wil en hoe je de samenleving ziet en wilt veranderen is volgens mij van veel groter belang. De persoon die het vertelt is de boodschapper en als partij kies je voor de beste boodschapper. Voor N-VA is dit in West-Vlaanderen Geert Bourgeois.  

Tussendoor kwamen Lander en Roosje hun boterhammetje op eten. Vinden ze leuk om 's middags even weg te zijn uit school.  En morgen opvang van Brego. Mama en papa moeten werken en zus Luna gaat met oma Vera naar Gent. En 's avonds is er verjaardagsfeest voor Nele en Brego. Ook tijdens de kiescampagne gaan de gewone dingen voort.

Zoals ik in mijn vorige blog schreef ' Pasen werd het uur der waarheid voor Jean-Luc Dehaene en de federale regering'. Jean-Luc heeft zijn huiswerk gemaakt, een dag samengezeten met de onderhandelaars en daarna de handschoen in de ring gegooid. Met deze heren aan tafel was geen akkoord mogelijk. Nochtans stonden er voor Vlaanderen grote toegevingen in. Maar voor de Franstalige onderhandelaars niet genoeg. Nooit genoeg. Open VLD trok de stekker uit. Eindelijk hadden zij een reden gevonden om op te stappen uit deze voor hen desastreuze regering. Zij kregen hel en verdoemenis, pek en veren over zich uitgestrooid. Onverantwoord, we waren zo dicht bij een akkoord, dit leidt tot chaos8 Na drie jaar geklungel en geen beleid wordt de federale regering naar huis gestuurd met een onvoldoende op het rapport. De inwoners van dit land krijgen de kans om te kiezen voor een ander bestuur. Ik hoop dat ze inderdaad kiezen voor verandering. De impasse in het Belgisch beleid is hallucinant.  De verhouding tussen Franstaligen en Vlamingen was nooit zo slecht. In een interview zegt Joëlle MIlquet dat de hoopt dat de N-VA niet incontournable wordt. Want ze heeft zich schrik voor 'de Vervlaamsing en de verstikking van Brussel'. Weet ze wel wat ze zegt? Brussel was ooit een Vlaamse stad, stad van de Nederlanden, waar de bevolking Brabants sprak. Vandaag is het een internationale stad, waar de Franstalige bourgeoisie haar stempel gedrukt heeft en deze stad verfranst heeft.  Wie is hier de kolonisator? Wie legt hier zijn wetten en regels op? Vlamingen willen enkel de verfransing in de rand een halt toe roepen en respect eisen voor ons taalgebied. Teveel gevraagd voor deze Franstalige madam.

Ondertussen draaien op de partijsecretariaten alle medewerkers overuren. Op 40 dagen tijd moeten de verkiezingen voorbereid worden, lijsten samenstellen op 15 dagen, campagne uittekenen en zorgen voor campagnemateriaal om de straat op te kunnen trekken.

De lijstvorming kan niet veel tijd in beslag nemen. Moeilijk voor een partij waar het vrij democratisch aan toe gaat. Overleggen, voorstellen doen, kiezen, terugkoppelen naar de basis, opnieuw overleggen. Nu is dit er helemaal niet bij. Voorstellen doen, overleggen, aanduiden en vastleggen. Alles op 10 dagen tijd. Hier en daar wat zalven en vragen begrip op te brengen voor de situatie.

Maar we gaan er voor. Als alles goed gaat, kandideer ik op de senaatslijst op de 10de plaats. Niet echt verkiesbaar, maar elke stem voor de N-VA is er een gewonnen voor Vlaanderen. We zetten de rush in naar 13 juni. Kort maar krachtig. je kan het volgen op deze blog.

Beste Reynaertlezer, 16 maart 2010

Een nieuwe Reynaertjaargang is gestart. Dank aan de vele adverteerders voor hun vertrouwen en steun aan ons Belseels infoblad. Dank aan de bestuursleden voor hun inzet en ijver, dank aan de vrijwilligers om zich opnieuw te engageren het ‘geel boekske’ te bussen, dank ook aan de milde schenkers die met een grote of kleine bijdrage ons infoblad mee mogelijk maken (je vindt elders in het boekje het rekeningnummer).

Naast de kerktorennieuwtjes brengt de redactie ook nieuws uit binnen- en buitenland. 2010 is niet gestart onder een goed gesternte. Aardbevingen in Haïti, Chili en Turkije, overstromingen op Madeira en in Frankrijk, sneeuwstormen in Noord-Spanje,… Vanuit de verschillende regio’s en landen bereiken ons verhalen over de immense materiële schade, maar vooral van veel menselijk leed. Het ene spectaculaire nieuws verdringt het andere. De mensen ter plaatse blijven met de zware gevolgen leven, ook al komt dit niet meer op ons tv-scherm. Vandaar dat je in deze Reynaert enkele uittreksels vindt van de brieven van Jeanine De Beleyr over de dramatische aardbeving in en de gevolgen voor Haïti. Wie wil, kan haar werk nog altijd financieel ondersteunen. Je weet dat je geld daar goed besteed wordt.

2010 kende ook in ons land een valse start. Juist een maand geleden was er het treinongeluk in Buizingen. Er is al veel papier over volgeschreven. Vast staat dat de politieke verantwoordelijken moeten gevonden worden en vooral dat er lessen moeten getrokken worden voor de toekomst. De veiligheid van de treingebruikers zou topprioriteit moeten zijn. Uit onderzoek blijkt nu dat er onvoldoende geïnvesteerd werd in de veiligheid van het systeem.

Daarnaast waren er de schietincidenten en gewapende overvallen in Brussel. Over de realisatie van de veiligheid van onze hoofdstad, de werking van de politie en de eenmaking van de politiezones komt de federale regering niet tot een gezamenlijk standpunt. Opnieuw liggen de meningen van Vlamingen en Franstaligen mijlenver uit elkaar. Opnieuw moeten CD&V en Open VLD de duimen leggen voor de PS, die in Brussel haar machtspositie blijft afschermen en zo de noodzakelijke hervormingen tegen houdt. Wapenbezit en vooral de controle daarop worden een belangrijk gespreksonderwerp, na de gebeurtenissen in Bilzen, waar dit weekend een man zijn zoon en politieagent doodschoot. Het bestuur van de AVK steunt elke oproep tot vermindering van en controle op wapenbezit. Het Vlaams onderwijs zet in op vredesopvoeding en heeft dit in de eindtermen opgenomen. Vele scholen maken gebruik van het aanbod van de diverse verenigingen. Binnen de lerarenopleiding en zeker voor de buitenschoolse omgeving kan de vredesopvoeding nog verder aangemoedigd worden. Alleen zo kan een mentaliteitsverandering ontstaan waardoor een vredevolle leefomgeving gegarandeerd wordt voor iedereen.

Pasen nadert en dat is het uur van de waarheid voor Jean-Luc Dehaene en de federale regering. Hoewel de deadline met 14 dagen opgeschoven is moet er een plan klaarliggen voor de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Op het Vlaams nationaal Zangfeest van 28 februari herhaalde voorzitter Erik Stoffelen dat Vlaanderen geen toegevingen zal dulden voor de toepassing van de wet. Franstalig Brussel wil meer invloed in Vlaams-Brabant. Ze willen dat Brussel groter wordt en dat de Vlaamse faciliteiten-gemeenten worden ingepalmd, terwijl Brussel zijn eigen problemen niet aan kan. Zelf Louis Tobback verklaart je knettergek als je deel wil uitmaken van het wangedrocht dat Brussel geworden is door de schuld van zijn francofone bestuurders.

Naast het feit dat het gelijkheidsbeginsel voor iedereen in dit land telt en dat de grondwet moet gerespecteerd worden, is dit een probleem van respect voor ons taalgebied, respect voor onze taal. Wie zich in Vlaanderen vestigt, erkent dat hij in een Nederlandstalig gebied woont en aanvaardt dat de voertaal het Nederlands is. Net zo voor wie zich in Wallonië vestigt, die aanvaardt dat daar het Frans de voertaal is. Waarom moet dat steeds opnieuw verdedigd en afgedwongen worden?

Een beetje meer respect voor onze taal verwachten we ook van de Vlamingen die ons vertegenwoordigen op het internationale forum. Steeds weer communiceren zij in het Engels, waardoor het belang van het Nederlands ondermijnd wordt. Tegelijkertijd wordt het standaard-Nederlands verdrongen door het ‘schoon Vlaams’ en gebruiken Vlaamse acteurs, auteurs, zangers en televisiemakers een veredeld dialect. Ook dit doet de uitstraling van het Nederlands geen goed.

Beste Reynaertlezer, het thema voor onze werking ligt dit jaar op taal en het gebruik van het Nederlands. In onze Reynaert zullen we daar zeker nog aandacht aanbesteden.

Annemie Charlier